Keşke ben hep çocuk kalsaydı

--

Ne olurdu sanki hiç büyümeseydim,

çocuk saflığıyla yaşasaydım hayatı..

Delicesine koşup terleseydim de sokaklarda,

yorulduğumu hiç anlamasaydım.

Her şeyi bilsem de hiçbir şeyden haberim yok gibi davransaydım.

Zırıl zırıl ağlayıp koşmaktan yorgun düşen bedenimi hissetmeyip annemin koynunda sabahlasaydım.

Kötülerden ve kötülüklerden haberdar olmasaydım.

Hayat beni hırpaladıkça küsmeseydim de hep oyun sansaydım,

hep oyun sansaydım.

Kırılan kalbime inat;

kalp kırmak yerine 

çocuk kalıp oyuncaklarımı kırsaydım ve kırılan oyuncağım için doya doya ağlasaydım.

Kırdığım oyuncaklarımı eskisi gibi olmayacaklarını bile bile tamir etmeye kalksaydım.

Düştüğümde kanayan dizlerime

aldırmadan tıpkı oyunbozan bir çocuk gibi kaldığım yerden devam edip mızıkçılık yapsaydım.

Ve tüm acılarımı bir çırpıda unutup en büyük acıyı dizimdeki yaraymış sansaydım.

Düşünmekten kazan gibi olan başımı koyacak yer bulamadığımda annemin huzur veren yumuşacık dizlerine koysaydım.

Ve gözlerimi yumup mışıl mışıl uykuya dalsaydım.

Uykudan kalktığımda ise tıpkı çocukluğumdaki gibi her şeyi oyun saysaydım,

oyun sansaydım.

Kan ağlayan gözlerimi kurutsaydım,

her şeyi ama her şeyi unutsaydım.

Keşke ben heep çocuk kalsaydım